Cevapla 
 
Değerlendir:
  • 0 Oy - 0 Yüzde
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Sokakların çiğnediği istikbal çiçeğim
Mesaj: #1
SOKAKTA ÇALIŞAN ÇOCUKLAR ” KONULU KOMPOZİSYON
SOKAKLARIN ÇİĞNEDİĞİ İSTİKBAL ÇİÇEĞİYİM

SAFİYE HİCRET TÜRKMEN, 7-A 837 Küplüce İlköğretim Okulu ÜSKÜDAR


Ben sokakta çalışan ve çalıştırılan bir çocuğum. Ben kimim? Neden ben çalışıyorum? Ve de çalıştırılıyorum? Nice çocuklar içeceği suyu bile ayağına beklerken! Şunu belirteyim ki, ben bir insanım. Duygularım, hayallerim ve gururum var. Tıpkı bütün insanlar gibi. Ben de üzülürüm, ben de sevinirim, ben de hasta olur, tedavi ihtiyacı duyarım. Kırılırım tıpkı sizin gibi. Ben neden sokaktayım? Sokakların hamalı, ayakkabıların cilası, tamircilerin kaporta boyasıyım. Bunlar ben olmasaydım olmayacak mıydı? Ben şunu söylüyorum: Ben suçlu değilim!

Ben hırsız olamam. Yan kesici, kapkaççı olamam. Dilenci de olamam. Ben alın terine inanan, bileğinin gücüne güvenen biriyim.

Ben bir çocuğum. Bu yaşta okumalıyım, oynamalıyım, hayata sevinç ve heyecan duyarak ümitle bakmalıyım. Ama benim kitap alacak param yok. Oynayacak vaktim yok. Sevinecek ve heyecanlanacak kadar karnım tok değil. Ümitle geleceğime bakamıyorum. Çünkü karanlık geleceğimde kendimi göremiyorum.

Ben suçlu değilim. Babam annemden boşanınca annem ve beraberinde dört kardeşim günlerce kapının açılmasını ve de birilerinin, bilhassa babamın gelmesini bekledik. Bekledik ama nafile. Birileri gelsin diye açlık orucumu tutacaktık? Yoksa; küçücük bir çocuk olan bana, yüklü bir maaşı olan bir iş teklifinin gelmesini mi bekleyecektim? Düşündüm: Bunlar bana göre değil. Ben aileme bakmak zorundayım. Artık sorumluluk bana düşmüştü. Onların ümitlerini kıramazdım. İşte bunun için inşaatlarda tuğla taşıyan benim. Tamircilerde arabaların altında, elleri ve yüzü simsiyah tanınmaz olan benim.

Benim bir de arkadaşım Ali var. Onun derdi benimkinden beter. Benim babam çekip gitti. Onun ki bunu da beceremedi. Çekip gidecek kadar cesareti yoktu. Çünkü, belalıları çoktu. İçki, kumar, kötü yollar ve dayak. Bunlar ailesine hiç de yabancı değil. Evin geçimi, kumar borcu ve içki parası kazanılmalıydı. Bu da Ali'ye düşüyordu. Rabbim hiçbir aileye sorumsuz büyükler nasip etmesin.

Ben hala kendimi tanıtmadım. Benim adım Umut. Evet ben Umut'um. Umutlarım, hayallerim ve projelerim var. Şöyle düşünüyorum: <<Ailem, toplum ve milletimiz, bizi okul çağında sokakta çiğnememeliydiler. Bunun için bizim gibi çocukların elini devletimiz tutmalıydı. Ben okuyup bilgiyle donanmalıydım. Bir okul olmalı. Güzel bir eğitim vermeli. Bu okulun, çocuklar seviyesine uygun eğitici ve öğretici rengarenk boyalı bir atölyesi olmalı. Çocuklar doktorların önerdiği saatlerde sıhhatli bir şekilde çalışmalı. Hem orada spor salonları olmalı, orada spor yapmalıyım. Okul, iş ve spor, bilgi, para ve de eğitim. Hepsi bir arada olmalı. Ben bir çocuğum. Bilgisiz olamam. Ailem aç, parasız olamaz. Benim enerjim var. Hareketsiz ve oyunsuz olamam.>> Bu fikir benim için bir hayal. Bilmem bu fikrim büyüklerime ağır mı gelir?

Benim küçücük beynimin kendi çıkarıma projem var da büyüklerimizin yok mu? Kim uğraşacak yirmi-otuz yaşındaki işçiyle. Fazla para ister, sigorta ister, ikramiye de ister. Yarın sendika da kurar. Yoo uğraşamam. Beş-on kuruş haftalık verip çocukları kandırırım. Sabah yedi akşam on çalıştırırım. Kızdığım zaman da tokatı patlatırım. İşim bittiğinde de kapıya fırlatırım. Sanki hesabını soracak birileri mi var? Ne korkunç bir fikir. Büyüklerimiz neden böyle düşünüyorlar. Onlar biz çocukları sevmiyorlar. Çaresizlikten efendim çaresizlikten.

Bizim patronun işleri bozuldu iflas etti. İflas etmeyi o istememişti. Hatta hayal bile edemezdi. Onun hatası da değildi. Bütün işleri bozulunca geçim derdinden, ekmek parası diye tamirhane açtı. Biz çocuklar gibi mendil satamıyordu. Oturup avazı çıktığı kadar da ağlayamıyordu. Ben dertli kaportacının araba boyasıyım. Arabalarda boyasız olmaz hani.

Ben bu işi anlayamadım. Kim suçlu? Ben mi? Annem mi? Babam mı? Patronum mu? Yoksa bizleri yöneten büyüklerimiz mi?

Geçenlerde elime bir kitap geçti. Orada atalarımız diyor ki <<Çocuktan başarı iste, teşekkür iste, takdir iste ama akşam gelince para isteme.>> Tarihinden ibret almayan milletin ve de atasözü tutmayan toplumun, istikbal çiçekleri böyle sokaklarda çiğnenir.
Tüm Mesajlarını Bul
Alıntı Yaparak Cevapla
|
Cevapla 


Forum'a Git:


Konuyu görüntüleyenler: 1 Misafir